Historia placu
Plac Trzech Krzyży to rozległy plac w centrum Warszawy, położony na Trakcie Królewskim pomiędzy ulicą Nowy Świat i Alejami Ujazdowskimi. Z placem styka się aż 9 ulic. Poza wymienionymi są to Bolesława Prusa (z hotelem Sheraton), Wiejska (prowadząca do Sejmu), Mokotowska (prowadząca do placu Zbawiciela), Hoża, Żurawia, Bracka (prowadząca do nieodległej Polskiej Agencji Prasowej) oraz schodząca w dół skarpy Książęca.

W latach 1724–1731 z polecenia króla Augusta II, wytyczono tzw. Drogę Kalwaryjską, zaczynającą się od dwóch złotych krzyży, wzniesionych na miejscu obecnego placu, wiodąca do Grobu Chrystusa niedaleko Zamku Ujazdowskiego. Trakt ten stał się zaczątkiem dzisiejszych Alej Ujazdowskich. Na pamiątkę zakończenia brukowania warszawskich ulic w 1752 marszałek wielki koronny Franciszek Bieliński wzniósł na placu posąg świętego Jana Nepomucena, trzymającego w rękach krzyż. W XVIII wieku plac ten nazywano Rozdrożem Złotych Krzyży.

Na placu stoi od 1818 r. klasycystyczny kościół św. Aleksandra (początkowo również plac nosił imię tego świętego), a na wschodniej stronie również zabytkowy budynek Instytutu Głuchoniemych. Ponadto wokół placu zachowała się częściowo przedwojenna zabudowa miasta. Na południowym krańcu placu stoi pomnik Wincentego Witosa.
Podczas II wojny Światowej, kościół został zniszczony, lecz zachowała się nienaruszona dzwonnica.
Podczas odbudowy miasta pod koniec lat 40-tych postanowiono odbudować kościół, lecz wyburzyć dzwonnicę.
Na jej miejscu dziś znajduje się jezdnia.

Ciekawostka: W powojennej Warszawie przez wiele lat północna część placu była głównym miejscem spotkań mężczyzn o orientacji homoseksualnej.

Obecnie plac jest mocno zaniedbany, planuje się w rok 2010, jego renowację, tak jak Krakowskiego Przedmieścia, czy Alej ujazdowskich. Planowana rewitalizacja ma oddać wschodnią cześć placu pieszych ,zaś ruch samochodowy ma odbywać się wyłącznie po stronie zachodniej na jedni o przekroju identycznym jak w Alejach Ujazdowskich.